Η ακριβής προέλευση των βερών είναι αβέβαιη και γεμάτη με δειδιδαιμονίες και μύθους. Οι ιστορικοί θεωρούν ότι η παράδοση της χρήσης της βέρας προέρχεται από την χώρα των Φαράω , την Αίγυπτο καθώς βέρες απεικονίζονται σε παπύρους που χρονολογούνται από την εποχή του αρχαίου αιγυπτιακού πολιτισμού.

Στην αρχαιότητα η αποδοχή της βέρας σήμαινε μια δεσμευτική νομικά συμφωνία μεταξύ των συζύγων. Η γυναίκα γινοταν ιδιοκτησία του συζύγου της, ο οποίος είχε το διακίωμα να την χρησιμοποιεί κατά το δοκούν. Ταυτόχρονα η γυναίκα που φορούσε βέρα προστατευόταν από επίδοξους μνηστήρες.

Οι πρώιμες αιγυπτιακές βέρες ήταν απλές στρογγυλές ταινίες, φτιαγμένες από ακατέργαστα εγχώρια υλικά όπως η κάνναβη και το καλάμι. Η διάρκεια ζωής της βέρας ήταν περίπου ένα έτος. Αυτό βέβαια δεν σήμαινε οτι και ο γάμος διαρκούσε όσο οι βέρες, καθώς σύμφωνα με τις δοξασίες ο κύκλος που σχηματίζουν τα δαχτυλίδια δηλώνει την αιώνια αγάπη και την αφοσίωση, αλλά και την ένωση δύο μισών για να δημιουργηθεί ένα σύνολο, ενώ το κενό στο κέντρο συμβολίζει την είσοδο στο άγνωστο, το μέλλον.

Η επιθυμία το σύμβολο της αιωνιότητας να γίνει μονιμότερο οδήγησε στην δημιουργία δαχτυλιδιών από ελεφαντοστό, δέρμα και άλλων πιο ανθεκτικών υλικών και αργότερα από μέταλλο. Αρχικά χρησιμοποιήθηκαν ο χαλκός και ο ορείχαλκος. Τελικά το μέταλλο που επικράτησε ήταν ο χρυσός.

Προιόντος του χρόνου τα πρώτα ακατέργαστα σχέδια εξωραίστηκαν με ημιπολύτιμους λίθους σε διάφορα χρώματα, τα οποία απέκτησαν και ανάλογη σημασία. Το κόκκινο ρουμπίνι συμβόλιζε την καρδιά, το μπλε ζαφείρι τους ουρανούς και η ανθεκτικότητα του σπάνιου διαμαντιού τον ακατάλυτο δεσμό του γάμου. Η εφαρμογή έπαιζε επίσης σημαντικό ρόλο στην σφάιρα του μύθου που περιέβαλε τις βέρες. Η εφαρμογή έπρεπε να είναι τέλεια. Η χαλαρή εφαρμογή σήμαινε έναν ατημέλητο γάμο, στον οποίο θα υπήρχε αδιαφορία και θα οδηγούνταν σε χωρισμό.Από την άλλη πλευρά η πολύ σφιχτή εφαρμογή θα οδηγούσε το ζεύγος σε μια ασφυξία και έναν επώδυνο γάμο.

Στην αρχαιότητα, οι βέρες καταλάμβαναν το τρίτο δάχτυλο. Η επιλογή του τρίτου δακτύλου βασιζόταν στην πεποίθηση ότι η φλέβα στο τρίτο δάχτυλο οδηγούσε άμεσα στην καρδιά. Αυτή ήταν μια σκέψη που διαδόθηκε από τους Αιγυπτίους και υιοθετήθηκε ως αλήθεια από τους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους . Ακόμα και μετά από την ανακάλυψη ότι δεν υπάρχει καμία φλέβα που να οδηγεί στην καρδιά, η συνήθεια να φοριέται η βέρα στο τρίτο δάχτυλο επέζησε.